ZAMANIN İZİNDE

-

                  

Bu gün yine o eski soru takıldı zihnime: Neden böyle hissediyordum ? Belkide cevap hiç beklemediğim bir yerde saklı. Bazen öyle anlar oluyor ki kendimi bir boşluğun ortasında buluyorum. Ne ileri gidebiliyorum ne de geri dönebiliyorum. Sanki zaman durmuş, bende duran zamanın içinde sıkışıp kalmışım.  

Bu gün yine o eski defleteri açtım. Sayfaları çevirdikçe, sanki zamanın tozlu raflarında kaybolmuş gibi hissettim. Her bir kelime geçmişi çağrıştırıyordu; daha genç, daha umutlu, daha mutlu belki daha kırılgan. Şimdi ise burdayım  aynanın karşısında" insanın yüzü bir kitap gibi okunabilir" sözü geldi aklıma, her bir çizgi bir anı, bir pişmanlık, bir sevinç taşıyor sanki ve ben bu çizgilerin arasında kaybolmuş beni arıyorum. 

Zaman acımasız bir öğretmen gibi herşeyi bize acı olan bedeli ödeterek öğretiyor. Zaman nasıl geçiyor anlamıyorum ve onu tutamıyorum sanki avuçlarımdan kum taneleri gibi akıp gidiyor. 

Geçen gün çocukken oynadığım oyuncağımı buldum, ilk günkü gibi sağlam ve tertemizdi ama ben o çocuk değildim. O an zamanın ne kadar hızlı aktığını hissettim.

Acaba zaman mı bizi değiştiriyor biz mi zamanı ? Belkide ikisi belkide herşey birbirine dolanmış bir yumak gibi. Şimdi bu satırları yazarken içimde bir huzursuzluk var. Sanki fırtınanın habercisi gibi, belkide bu huzursuzluk büyümenin bir parçası, doğum sancısı gibi. Belkide kendimizi bulmak için önce kaybetmek gerekir. Peki siz kendinizi hiç aradınız mı? Ya da zamanın izlerini takip ederken kaybolduğunuz oldu mu? Düşündün mü ? Belkide cevap hiç beklemediğimiz bir yerde saklıdır. Ve bulmamız gereken tek şey kendimizi kabul etmek.  

              monass

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

AİLE OLMAK

-
 insan bazen sanıyor ki aile demek sadece aynı soyadı taşımak, aynı kanı paylaşmak. Oysa gerçek aile, kalbinle hissettiğin yerde başlıyor. Birlikte gülmek, zor zamanlarda yanında olmak, yargılamadan sarımak. işte aile dediğin, bütün bunların toplamı. Anne ve babadan ibaret değil; bazen bir dost, bazen bir sevdiğin, bazen de omzunu yasladığın bir insan sana koca bir aile olabiliyor. Çünkü aile, kan bağıyla değil, gönül bağıyla büyüyor. Ama insan en çok da dışarıdan gelen sözlerle sınanıyor. Hiç bilmedikleri hayatlara dair yorum yapanlar, hiç yürümeyecekleri yolları tartışanlar oluyor. Onlara söylemek gerek: bizim ailemizi, bizim bağımızı dışarıdan kimse tarif edemez. Aile, insan küçülten, yargılayan, rencide eden değil; ayağa kaldıran, güven veren, yanında dimdik duran demektir. Eger aile olmak, başkasını kırmak ya da susturmaksa, biz buna aile demiyoruz. Biz aile olduk. Kendi sevgimizle, kendi emeğimizle kurduk evimizi. Ve en güzel tarafı, bizi biz yapan şey başkalarının düşünceler...
Devamı

VEFA

-
  "Yahya Kemal'in 'Sessiz Gemi'si gibi sessizce kayıp gidenlerin ardından ah ederiz. Peki ya biz, geride kalanlar, vefa denen o kadim bağı koruyabiliyor muyuz?" Vefa, insan olmanın en asil erdemlerinden biridir. Sadakatin, bağlılığın ve minnettarlığın bir ifadesi olarak yüzyıllardır yüceltilmiş dostluklarin ve sevgilerin temel taşı sayılmıştır. Peki ya vefasıziık? O, insanın kalbine ihanetin soğuk nefesini üfleyen, güveni yerle bir eden bir yıkımdır. Vefasızlık, bir çiçeği sulamayı unutup onun solmasını seyretmek gibidir. Emek verilmiş bir ilişkinin, bir dostluğun veya bir aşkın hiçe sayılmasıdır. İnsan, vefasızlık karşısında kendini bir anda boşlukta hisseder; çünkü güven duyduğu kişi, o güveni çekip almıştır sanki. Tarih, vefasızlığın izleriyle doludur. Nice dostluklar, menfaatler uğruna unutulmuş: nice sevgiler, değişen şartlar karşısında kaybolup gitmiştir. Shakespeare'in "Vefasızlık, senin adın kadındır!" sözü bile, insan...
Devamı