VEFA
"Yahya Kemal'in 'Sessiz Gemi'si gibi sessizce kayıp gidenlerin ardından ah ederiz. Peki ya biz, geride kalanlar, vefa denen o kadim bağı koruyabiliyor muyuz?" Vefa, insan olmanın en asil erdemlerinden biridir. Sadakatin, bağlılığın ve minnettarlığın bir ifadesi olarak yüzyıllardır yüceltilmiş dostluklarin ve sevgilerin temel taşı sayılmıştır. Peki ya vefasıziık? O, insanın kalbine ihanetin soğuk nefesini üfleyen, güveni yerle bir eden bir yıkımdır. Vefasızlık, bir çiçeği sulamayı unutup onun solmasını seyretmek gibidir. Emek verilmiş bir ilişkinin, bir dostluğun veya bir aşkın hiçe sayılmasıdır. İnsan, vefasızlık karşısında kendini bir anda boşlukta hisseder; çünkü güven duyduğu kişi, o güveni çekip almıştır sanki. Tarih, vefasızlığın izleriyle doludur. Nice dostluklar, menfaatler uğruna unutulmuş: nice sevgiler, değişen şartlar karşısında kaybolup gitmiştir. Shakespeare'in "Vefasızlık, senin adın kadındır!" sözü bile, insan...