VEFA

-




 "Yahya Kemal'in 'Sessiz Gemi'si gibi

sessizce kayıp gidenlerin ardından ah
ederiz. Peki ya biz, geride kalanlar, vefa
denen o kadim bağı koruyabiliyor muyuz?"
Vefa, insan olmanın en asil
erdemlerinden biridir. Sadakatin,
bağlılığın ve minnettarlığın bir
ifadesi olarak yüzyıllardır yüceltilmiş
dostluklarin ve sevgilerin temel taşı
sayılmıştır. Peki ya vefasıziık? O, insanın
kalbine ihanetin soğuk nefesini üfleyen,
güveni yerle bir eden bir yıkımdır.
Vefasızlık, bir çiçeği sulamayı unutup
onun solmasını seyretmek gibidir. Emek
verilmiş bir ilişkinin, bir dostluğun
veya bir aşkın hiçe sayılmasıdır. İnsan,
vefasızlık karşısında kendini bir anda
boşlukta hisseder; çünkü güven duyduğu
kişi, o güveni çekip almıştır sanki.
Tarih, vefasızlığın izleriyle doludur. Nice
dostluklar, menfaatler uğruna unutulmuş:
nice sevgiler, değişen şartlar karşısında
kaybolup gitmiştir. Shakespeare'in
"Vefasızlık, senin adın kadındır!" sözü
bile, insanın bu acımasız yönünü
ifade etmek için yüzyılar öncesinden
haykırmıştır. Ancak vefasızlık, sadece
aşka veya dostluğa ihanetle sınırlı
değildir. Bazen bir ailenin evladına, bazen
bir öğrencinin hocasına, bazen de bir
milletin kahramanlarına karşı gösterdiği
nankörlüktür.
Peki insan neden vefasız olur? Belki
zayıf karakterinden, belki bencilliğinden,
belki de unutkanlığından... Kimi zaman
kolaycılığa kaçıp sorumluluktan
kurtulmak ister, kimi zaman da yeni
menfaatler peşinde koşarken geçmişini
çarçur eder. Oysa vefasızlık, insanı
insan yapan değerleri aşındırır. Bir gün
gelir, vefasız insan yalnız kalır; çünkü
etrafindakiler de ona güvenmemeyi
öğrenmiştir.
Vefasızlıkla baş etmenin tek yolu, onu
yaşamımıza sokmamaktır. Biz vefalı
olalım ki, vefasızığın zehri hayatımıza
işlemesin. Mevlananın dediği gibi,
"Vefa güzeldir ama vefalı olanlar içindir.
Vefasız insanlara kırılmak yerine, biz
vefayı şiar edinelim. Unutmayalım ki,
vefa insana yakışan en güzel elbisedir,;
vefasızlık ise ruhu çıplak bırakan bir
utançtır.


Monasss

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

AİLE OLMAK

-
 insan bazen sanıyor ki aile demek sadece aynı soyadı taşımak, aynı kanı paylaşmak. Oysa gerçek aile, kalbinle hissettiğin yerde başlıyor. Birlikte gülmek, zor zamanlarda yanında olmak, yargılamadan sarımak. işte aile dediğin, bütün bunların toplamı. Anne ve babadan ibaret değil; bazen bir dost, bazen bir sevdiğin, bazen de omzunu yasladığın bir insan sana koca bir aile olabiliyor. Çünkü aile, kan bağıyla değil, gönül bağıyla büyüyor. Ama insan en çok da dışarıdan gelen sözlerle sınanıyor. Hiç bilmedikleri hayatlara dair yorum yapanlar, hiç yürümeyecekleri yolları tartışanlar oluyor. Onlara söylemek gerek: bizim ailemizi, bizim bağımızı dışarıdan kimse tarif edemez. Aile, insan küçülten, yargılayan, rencide eden değil; ayağa kaldıran, güven veren, yanında dimdik duran demektir. Eger aile olmak, başkasını kırmak ya da susturmaksa, biz buna aile demiyoruz. Biz aile olduk. Kendi sevgimizle, kendi emeğimizle kurduk evimizi. Ve en güzel tarafı, bizi biz yapan şey başkalarının düşünceler...
Devamı

ZAMANIN İZİNDE

-
                   Bu gün yine o eski soru takıldı zihnime: Neden böyle hissediyordum ? Belkide cevap hiç beklemediğim bir yerde saklı. Bazen öyle anlar oluyor ki kendimi bir boşluğun ortasında buluyorum. Ne ileri gidebiliyorum ne de geri dönebiliyorum. Sanki zaman durmuş, bende duran zamanın içinde sıkışıp kalmışım.   Bu gün yine o eski defleteri açtım. Sayfaları çevirdikçe, sanki zamanın tozlu raflarında kaybolmuş gibi hissettim. Her bir kelime geçmişi çağrıştırıyordu; daha genç, daha umutlu, daha mutlu belki daha kırılgan. Şimdi ise burdayım  aynanın karşısında" insanın yüzü bir kitap gibi okunabilir" sözü geldi aklıma, her bir çizgi bir anı, bir pişmanlık, bir sevinç taşıyor sanki ve ben bu çizgilerin arasında kaybolmuş beni arıyorum.  Zaman acımasız bir öğretmen gibi herşeyi bize acı olan bedeli ödeterek öğretiyor. Zaman nasıl geçiyor anlamıyorum ve onu tutamıyorum sanki avuçlarımdan kum taneleri gibi akıp gidiyo...
Devamı